Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Ingrid Mooij

BEN IK ER WEL KLAAR VOOR?

Op de gang werkt een groepje kinderen zachtjes fluisterend aan een opdracht. In de klas wordt aan het thema gewerkt, de rekenles wordt afgemaakt en sommige kinderen maken hun spelling af. Het lijkt een zooitje, maar er wordt hard gewerkt. Ik zit midden in mijn LIO – en ik ben er klaar voor. Een paar minuten later wordt er op de gang harder gepraat dan afgesproken is. In de klas vliegt een van de kinderen tegen een ander aan die direct begint te schreeuwen. De anderen houden op met werken en wachten gniffelend af wat ik hier mee ga doen. Het lijkt een zooitje en dat is het ook. Ben ik er wel klaar voor?

Tegenstellingen, dat zou ik zeggen als ik mijn LIO in één woord samen moet vatten. Heerlijk, drie dagen per week voor de klas. Heerlijk, om even niet naar de iPabo te hoeven. Maar ook heerlijk, om soms wel even naar school te gaan en even niet voor de klas te staan.

Fijn om mee te doen aan een vergadering, om gehoord te worden en inbreng te hebben in het team. Fijn ook, om als stagiaire nog één keer te zeggen dat je deze keer niet meedoet, omdat je nog één les hebt die dag. Heerlijk, om de klas voor jezelf te hebben, de dagen te plannen en alles om te gooien als dat nodig is – zonder overleg. Maar wat is het fijn als je mentor nog even in de buurt is als Jantje weer eens tegen zijn plafond zit. Of om een strenge blik naar binnen te werpen als het onrustig is na het luizenpluizen.

Toen mijn LIO net begonnen was, zou ik bijna kunnen zeggen dat het tegenviel. Waar was dat gevoel van afstuderen? Het gevoel van er bijna zijn? Paniek die via je buik richting je keel omhoog schiet, om daar te blijven hangen tot je verslagen zijn ingeleverd? Het gevoel van er klaar mee – en klaar voor te zijn? Ik mopperde er regelmatig over. Tot mijn verbazing vielen klasgenoten me bij: is dit het nou? Nu, vier maanden verder, kijk ik terug op mijn ‘rustige, voortkruipende LIO-periode’ en besef dat de tijd om is gevlogen. Is het echt al voorbij? Hoe lang lijkt het geleden dat er 21 zenuwachtige gezichtjes naar me keken, klaar om te beginnen? De herfstvakantie schijnt daar ergens tussen gezeten te hebben – ik heb het niet eens gemerkt. Oudergesprekken – alweer? Zo kan ik nog tal van voorbeelden geven, die allemaal hetzelfde zeggen: er is echt wel tijd verstreken! En wat heb ik veel gedaan… SAIL, kalligraferen, muziek, kerstkoor, quiz, thema- afsluiting, kinderboekenweek, herfstvakantie, Sint Maarten…

Ik kijk vooruit. Over twee weken mijn WPA, alle verslagen ingeleverd en over een maand de uitslag. Het lijkt nog eindeloos voor me uit te schuiven. Het einde, het onbekende. Solliciteren, invallen, hopen op iets vasts. De eerste sollicitaties zijn de deur al uit – terwijl ik nog moet tot januari. En hoewel alles nog zo ver weg lijkt, trekt er een kriebel door mijn maag als ik denk; nog vier weken… Ik klap mijn laptop dicht en loop naar het lokaal waar mijn kerstkoor zit te wachten. Kerstkoor ja, want de tijd is omgevlogen. Aan de ene kant lijkt mijn LIO oneindig door te gaan, en dat is prima. Aan de andere kant ik niet wachten tot het voorbij is. Tot mijn cijfers gepubliceerd worden, tot ik eindelijk dat felbegeerde papier in handen krijg…

Ingrid Mooij


Terug