Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Ingrid Mooij

Afrijden

Ik zit thuis met zweethandjes, rillend van de zenuwen. Mijn lesauto kan elk moment voor de deur staan. Zoals altijd komt hij zachtjes, bijna stiekem voorgereden en merk ik pas dat hij er is als er wordt getoeterd. Ik ben zenuwachtig, nu nog meer dan een paar seconden geleden. Ik moet nu gaan laten zien wat ik kan. Acht dagen later draai ik de sleutel om in mijn moeders auto. Hij start en het is moeilijk te zeggen wie dit spannender vindt – mijn moeder of ik. Natuurlijk komen we zonder kleerscheuren aan op de plaats van bestemming. Vanaf dat moment mag ik alleen weg met de auto, in het begin onzeker – er kijkt niemand meer met me mee – maar al snel heb ik er plezier in. Dit valt best mee…

Inmiddels heb ik mijn rijbewijs al vier jaar, en in die vier jaar heb ik mijn studie aan de iPabo afgerond. Ik kan direct beginnen in een groep 5/6, ergens vlakbij. Ik heb heel vaak naar mijn eerste echte dag als juf uitgekeken. Ik vergeleek die altijd met mijn rijexamen: slecht op mijn gemak, dagen van te voren zenuwachtig en een nacht slecht slapen. Nu het zo ver is, zit ik rustig in mijn klaslokaal – mijn klaslokaal! – en kijk de nu nog lege klas rond. Geen zweethandjes en geen zenuwen. Als de kinderen binnen komen zijn ze even gespannen, maar al snel is daar niets meer van te merken. Er kijkt niemand meer mee, en waar ik zenuwen verwachtte, heb ik vooral een voldaan gevoel. Ik was altijd bang het gevoel te hebben er niet klaar voor te zijn na vier jaar. Gelukkig is dat niet zo. Er kijkt niemand meer over mijn schouder. Vanaf nu mag ik alleen – en dat valt best mee…

Ingrid Mooij


Terug