Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Amber

LEREN VAN EEN KLEUTER


Toen ik begon met mijn stage in kleuterklas 1/2E waren mijn verwachtingen, moet ik toegeven, niet bijzonder hoog. Kleuters, dat leken me vrij onbeholpen, onhandige wezentjes die vooral nog een hoop moeten leren. Ik had geen gelijk. Met hun vier tot zes jaar hebben deze kindjes al vaardigheden waar ik alleen maar met verbazing en lichte jaloezie naar kan kijken.

Vooral hun werkzaamheden in de bouwhoek zijn van een onnavolgbare genialiteit. Raketten, brandblussers die vuurtjes doven door er waterijsjes op af te vuren, stofzuigers die kunnen rijden, varen, vliegen en stofzuigen – ze worden allemaal binnen drie minuten in elkaar gezet. In de tijd die deze ingenieurs in spé nodig hebben om de vijf volgende versies van de iPhone te ontwerpen en produceren, heb ik misschien een halve Ikeakast in elkaar gezet.

Ook op creatief gebied ligt de lat verbazend hoog. Niet alleen lijkt alles wat kleuters op papier zetten bijna per definitie op COBRAkunst, de achterliggende ideeën getuigen van onuitputtelijke inspiratie. Laatst nog stapte een jongetje op me af om me met glinsterende oogjes mee te delen: “Ik ga de lucht tekenen die uit je buik komt als je heel diep uitademt.” Veel diepzinniger dan dat wordt het niet. Dit is trouwens meteen de op-één-na mooiste uitspraak die ik tot nu toe een kleuter heb horen doen. De mooiste was: “Juf, appelstroop en hagelslag zijn het beste van de wereld.” Zo jong en al zo duidelijk voor ogen hebben wat de wereld mooi maakt. Om jaloers van te worden.

En zelfs wat betreft moed lijken deze kindjes al in een verder gevorderde fase dan de meeste volwassenen. Toen hun juf ze een verhaaltje voorlas waarin ene Tim een oud fotoalbum nodig had waar een dikke spin op zat, zag het merendeel van de groep niet in wat nou helemaal het probleem was. Gevraagd naar oplossingen hadden ze dan ook direct een antwoord klaar. “Bind een vlieger aan zijn pootjes,” werd er voorgesteld. “Of ballonnen.” Het enige mogelijke probleem was in dat geval nog een gebrek aan wind, maar dan moest Tim gewoon een raampje openzetten. Tim moest eigenlijk niet zo moeilijk doen, was kort gezegd de boodschap.

Het lijkt me duidelijk dat ik mijn beeld van kleuters drastisch heb moeten bijstellen. Inmiddels ga ik niet alleen naar mijn stageklas om de leerlingen iets bij te brengen, maar vooral ook om zelf iets van hén te leren – een ervaring die ik iedereen kan aanraden. Ga dus ook eens langs bij een groep 1/2 en laat een vierjarig meisje je meenemen op ontdekkingsreis. Je hoeft alleen eerst even haar veters te strikken.


Terug