Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Ingrid

WERKEN AAN IETS MOOIS

Een van de dingen ik het meest mis aan Hogeschool iPabo, is het schrijflokaal van Else Kooijman. Het grote lokaal vol met krijtborden, met naast elk bord een groot liniaal. Het lokaal dat altijd een beetje stinkt naar niet netjes opgeruimde sponsjes en waar je rechts onder sommige borden een witte, opgedroogde plas zit liggen.

Tijdens de schrijflessen daalde er altijd een soort rust over de klas heen. Onze normaal zo rumoerige groep zit geconcentreerd gebogen over een stuk papier. We proberen bloedserieus een stukje tekst zo netjes mogelijk over te schrijven. Eerst met het handschrift dat hoort bij methodisch schrift, dan je (iets slordigere) lerarenhandschrift, je eigen handschrift (iets netter dan normaal) en tot slot het moeilijkste: los schrijven. Gek eigenlijk, want ik schrijf zelf altijd los. Maar los-los, zoals in de onderbouw vaak gewenst is, is lastig. Je letters moeten precies de goede vorm hebben! Else leert ons een trucje. Als je het goed doet, en je zet onder elke letter een streepje, heb je een keurige rij streepjes. Er verschijnt een voorbeeld op het bord, waarop je direct ziet wat een impact dit heeft. Lekker oefenen! Naast alle lettertypes buigen we ons ook over het drastische verschil tussen pen en potlood, Stabilo of ‘ouderwetse’ vulpen, driepuntsgreep of vierpuntsgreep, rechtop zitten en hangen in je stoel.

Natuurlijk mogen we ook oefenen op de verleidelijke groene krijtborden aan de muren. Sommige klasgenoten biechten op dat ze juf/meester wilden worden om op zo’n bord te mogen schrijven. ‘Jammer hè, dat er nu digiborden zijn,’ wordt er gemompeld. Op het bord zwoegen we dapper verder. In het begin nog giechelig, omdat het lang niet zo netjes meer is als je een stap achteruit zet. We leren elkaar tips te geven (meelopen, meelopen, meelopen!), lachen elkaar uit (spelfouten door pure concentratie op de mooiste letters) en breken gefrustreerd een krijtje in tweeën als het een les minder lekker gaat. We leren perfecte rechte lijntjes trekken die je van een afstand niet kunt zien en op verzoek zelfs mooie, grote sierletters schrijven. Maar we leren ook het bord weer schoon te maken, zónder strepen.

Na drie blokken mogen we eindelijk ‘afschrijven’. En terwijl iedereen zich concentreert op zijn tekst op papier en de sommen op het bord, bedenk ik me dat het eigenlijk heel bijzonder is. Een groep twintigers die normaal niet stil te krijgen is, werkt muisstil aan iets moois. Ieder voor zich, gewoon omdat we allemaal ervaren hoe fijn het voelt als je zoiets moois op papier zet. De sfeer van hard werken, die al in het lokaal hangt als je de eerste keer binnenkomt, werkt aanstekelijk. Ik neem me dan ook voor om deze sfeer elke week minstens één keer in mijn eigen klas terug te laten komen. Het fijne gevoel van mooi werken en genieten van de weg naar het resultaat toe. Nog los van het resultaat zelf!


Terug