Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Ilse

HOREN EN ZIEN!

Ik denk dat het als leraar niet alleen belangrijk is om te luisteren en te kijken naar de kinderen in je klas, maar ze vooral ook te horen en te zien. Dit is niet altijd vanzelfsprekend.

Ik zit nu in het eerste jaar van de opleiding, maar ik werk al vier jaar als tennisleraar. Ik doe altijd erg mijn best om goed naar leerlingen te kijken. Toch heb ik me ook wel eens in het gedrag van een leerling vergist. Ik had ooit een jongetje in de les die me vanaf het begin af aan opviel. Hij was druk, erg druk en soms was hij wat grof naar andere kinderen waardoor ze afstand van hem namen. Hij ‘schoot’ dan met ‘geweren’ op ze en had een wat ‘gewelddadige’ fantasie. Je zou kunnen denken dat het een vervelend kind is dat extra in de gaten gehouden moet worden. Dit deed ik dus ook. Op een dag was ik aan het lesgeven en keek ik eens goed naar hem, ik wilde weten wat er achter dat gedrag zat. Qua gedrag had ik gelijk maar ik had het verder helemaal mis. Hij ís niet vervelend, zo deed hij gewoon af en toe.

Het was rond Sinterklaas en we deden spelletjes waarmee pepernoten verdiend konden worden. Elk kind deed hard zijn best, ik heb nog geen kind gehad dat geen pepernoten lust. In de drukte van alle spelletjes liet een ander jongetje zijn zakje met pepernoten vallen, hij struikelde en ging er vervolgens bovenop staan. Hij kwam in tranen naar mij toe want nu was hij al zijn pepernoten kwijt. Hij had zo zijn best gedaan om ze te verdienen. Het jongetje dat ik bestempelde als ‘vervelend’ zag het ook gebeuren en kwam naar ons toe. Hij begon zijn trainingsgenootje te troosten en toen gebeurde er voor mijn neus iets heel bijzonders. Hij pakte zijn eigen zakje met pepernoten en hield die vast in de richting van de ander. Toen zei hij: ‘niet huilen hoor, je mag mijn pepernoten wel hebben, dan verdien ik zo meteen gewoon weer nieuwe.’ Dit was voor mij een heel mooi moment. Het opende mijn ogen. Geen enkel ander kind had in de gaten gehad wat er gebeurde, want ze waren druk bezig met hun eigen spel en pepernoten. Juist het ‘vervelende’ jongetje had om zich heen gekeken en had gezien wat er gebeurd was. Hij verplaatste zich in de ander en gaf zijn eigen lekkers af om hem te troosten. Dit vond ik zo mooi. Mijn eerste indruk klopte eigenlijk helemaal niet. Hij gedroeg zich zo nu en dan misschien wel vervelend en deed dingen die ik als juf zeker moest corrigeren, maar hij ís niet vervelend.

Je eerste indruk en beeld van een kind klopt dus niet altijd en meestal moet je echt goed kijken wat er achter een bepaald gedrag zit. Ik vertelde hem na afloop dat ik het heel lief van hem vond, een fantastisch gebaar. Ik ben hem blijven corrigeren maar ging hem vaker nog complimenteren. Dit leverde een positieve uitwerking op in de rest van het seizoen!


Terug