Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
René

Tijdens mijn stage in het speciaal basisonderwijs die nog maar net van start is gegaan, heb ik nu al een hoop geleerd. Een van die dingen is het anders kijken naar het gedrag van de kinderen. Mijn mentor wijst mij hier geregeld op. Waar ik nog geregeld mijn bedenkingen heb over bepaalde situaties, ziet hij juist het positieve in van dezelfde situatie.

Zo gaf ik laatst in de ochtend een les over Australië. Hier heb ik o.a. verteld over de leefwijze van de Aboriginals en over een eigen geloof dat zij hebben: de ‘droomtijd’. Bij dit geloof worden verhalen uit deze tijd doorverteld van generatie op generatie aan de hand van grottekeningen. Over de kracht van het vertellen van een (historisch) verhaal gesproken…

Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal! Op het verhaal van de Aboriginals kon ik ’s middags mooi terugkomen bij een les beeldende vorming met als lesdoel: maak een grottekening die een verhaal vertelt met houtskool op A4 papier. Tijdens de uitvoering van deze opdracht beleefde ik zo’n bedenkelijk momentje. Ik zag een jongen die met van alles bezig was, behalve met het maken van een grottekening. Hij trok een aantal lijnen en wreef deze uit met z’n handen, gitzwarte handen als gevolg. Net op dat moment kwam mijn mentor naast mij staan en zei: “Kijk, dat is een jongen die normaal gesproken bij tekenopdrachten en handarbeidopdrachten niets doet en rondjes door de klas loopt, als een soort van vluchtgedrag van de opdracht. Nu is hij toch lekker tactiel bezig met het ontdekken van het materiaal. Voor hem is het nu meer een vorm van therapie. Mooi om te zien!” Deze opmerking vond ik heel bijzonder. Een situatie die ik als minder positief zou bestempelen, werd ineens als juist heel erg positief bestempeld. Zo leer ik dus beetje bij beetje anders te kijken naar het gedrag van kinderen.

Enkele seconden nadat mijn mentor deze mooie woorden sprak, wreef de jongen zijn handen over zijn gezicht en begon te roepen: “Ik ben zwarte piet, ik ben zwarte piet!” Het scheelde inderdaad niet veel, zijn hele gezicht was zwart. Ik moest mijn uiterste best doen om zelfs een kleine glimlach te verbergen. Ik kon dit gedrag niet goedkeuren door te gaan lachen, maar diep van binnen rolde ik over de grond van het lachen. Niet alleen door de eerdere positieve opmerking van mijn mentor, maar vooral ook omdat ik het er gewoon erg grappig uit vond zien. En als ik héél eerlijk ben: ik had op deze leeftijd en in deze situatie waarschijnlijk precies hetzelfde gedaan :-).

En zo eindigde er weer een speciale dag in het onderwijs.


Terug