Deze website maakt gebruikt van cookies. Klik hier voor meer informatie.
Klik op "OK" om cookies te accepteren, of op "Weigeren" om de cookies te weigeren.
login
european commission
Rosanne

"JUF ZIE JE MIJ WEL?"

Een aantal weken geleden nam ik afscheid van groep vier en ging ik naar groep zeven. Er startte weer een nieuwe periode en daar hoort ook een stage in de bovenbouw bij. De kinderen in groep vier vonden dit niet zo leuk, waarom moest de juf nou weg? Ik kon de kinderen troosten met de gedachte dat het lokaal van groep vier naast die van groep zeven zat en dat ik af en toe nog kon gluren bij de buren. Dat was niet de enige troostgedachte want groep zeven en groep vier spelen ook tegelijk buiten. Dus tijdens het buitenspelen kan ik ook nog gezellig even bijkletsen met de kinderen. Voor sommige kinderen was dat genoeg, andere kinderen hadden het er toch moeilijk mee dat de juf zomaar weg moest.

Nu zijn we een aantal weken verder en wennen de kinderen aan het idee dat ik in groep zeven sta, maar soms kunnen ze het toch niet laten om te komen knuffelen met deze juf. Dat gebeurde ook deze week.

Het was pauze en de kinderen waren lekker aan het buitenspelen. Het was droog weer en het zonnetje scheen zelfs een beetje. Er kwam een meisje uit groep zeven naar me toe, ze had een probleem. Er volgden al snel meer meiden en later ook jongens. Ze hadden ruzie over het spel dat ze aan het spelen waren. Er speelden namelijk kinderen vals en daarom had iemand een ander geslagen. Ik wist niet helemaal wat de bedoeling was van het spel en liet het een kind het mij uitleggen. Dat is wel handig voor het bedenken van een oplossing. Achter de groep kinderen stonden twee meisjes van groep vier op een verhoging. Ze bleven kijken naar mij. Ik zag de dames wel, maar moest eerst even dit probleem oplossen. De meisjes begonnen gekke gezichtjes te maken om te kijken of de juf hun echt niet zag. De kinderen uit groep zeven vertelden hoe het spel gespeeld moest worden, maar eigenlijk werd het daardoor ook opgelost. Een kind bood zijn excuses aan en geeft een hand aan de ander. Hij had ook niet moeten slaan. Het andere kind snapte ook wel dat vals spelen niet eerlijk was en bood zijn excuses aan de hele groep kinderen aan die meedeed aan het spel.

De twee meisjes uit groep vier waren het nu wel echt zat dat de juf hun niet zag of er geen reactie op gaf, maar wilden denk ik wel echt praten. Terwijl het vals spelende kind zijn excuses aanbood aan de groep kwamen de twee meisjes aanrennen en begonnen te knuffelen. Ik had dit niet verwacht en schrok van de knuffelaanval van achteren. Ik was de meisjes al een tijdje uit het oog verloren. Ik schrok zo erg dat ik bijna achterover viel, omdat ze zo stijf wilden knuffelen.  De kinderen van groep zeven begonnen te lachen. "juf, kan niet eens meer blijven staan! Hahah"  Misschien zag het er ook wel een beetje sukkelig uit. Een juf die door twee meisjes bijna omvalt. De meisjes keken de kinderen van groep zeven aan, "ja, de juf zag ons niet. Dit was de enige oplossing." Groep zeven bedacht dat ze nu toch wel beter weer verder konden met hun eigen spel en de twee meisjes uit groep vier mochten eindelijk vertellen over hun tafeldiploma's.


Terug